– Na początek chciałem zapytać jak się czujesz? Wróciłeś do ścigania po nieprzyjemnej kontuzji. Twój indywidualny wynik zdaje się mówić, że jest w porządku, ale powiedz jakie Ty masz odczucia?
– Powiem tak… bardzo żałuję, że przegraliśmy ten mecz. Zabrakło niewiele, tylko cztery punkty, a mieliśmy w meczu sporo pecha. Cóż, musimy w takim razie w rewanżu wygrać więcej niż czterema punktami i zgarnąć bonus. Jeśli chodzi o mnie to przede wszystkim jestem zadowolony z tego, że w piątek dostałem zielone światło od mojego fizjoterapeuty jeśli chodzi o występ w meczu. Trenowałem w sobotę i powiem szczerze, że nie odczuwałem żadnego dyskomfortu, jakby tej kontuzji w ogóle nie było. Teraz mam nadzieję, że kolejnym krokiem będzie zgoda na pełne obciążenie treningowe. Ja nie jestem typem zawodnika, który chciałby siedzieć i nic nie robić. Tę przerwę, którą miałem poświęciłem na zabiegi, ale bardzo chciałem już jechać i się ścigać.
– A teraz po meczu, po sześciu biegach, czujesz jakiś dyskomfort?
– Nie, nic złego nie czuję. Wszystko jest w porządku. W końcówce meczu jechałem trzy razy pod rząd w biegu 13, 14 i 15, gdzie ten 14 był jeszcze powtarzany, ale siła jest, na motocyklu też czuję się dobrze. Tak jak wspominałem, czekam teraz tylko na sygnał od mojego fizjoterapeuty, że mogę w pełni trenować: fitness, rower, bieganie.
– Twój wynik indywidualny świetny, poza jednym biegiem, w którym wjechałeś w taśmę. Z perspektywy meczu pewnie mocno żałujesz, ale co tam się właściwie stało? Nerwy, czy może coś ze sprzętem?
– Powiem szczerze, że bardzo rzadko wjeżdżam w taśmę. Tutaj… po prostu zawiał wiatr, poruszył tą taśmą, ja pomyślałem, że taśma idzie w górę, popuściłem klamkę sprzęgła i tak to się stało. Bardzo mi przykro z tego powodu, ale nie mogę już tego naprawić. Obiecuję, że będę pracował żeby taka sytuacja już się nie powtórzyła.
– Dużo wykluczeń dziś w waszej drużynie. Marko Lewiszyn trzy wykluczenia, Oskar Bober jedno, no i Twoja taśma. Na koniec to chyba właśnie tych punktów zabrakło do dobrego wyniku drużyny?
– Tak, tak jak wspomniałem wcześniej, było sporo tego pecha. Ale zabrakło punktów każdego z nas. Moich czterech punktów też zabrakło, wtedy wynik byłby inny.
– Kontuzja przydarzyła Ci się podczas eliminacji do SEC. Podejrzewam, że oprócz samego urazu, to żałujesz też, że uciekły Ci przez to takie prestiżowe zawody?
– Tak, bardzo tego żałuję. Wejście do tego cyklu to był jeden z moich celów na ten rok. Forma jak widać jest. W tym miejscu bardzo chciałbym podziękować mojemu menadżerowi Pawłowi Woźniakowi, wszystkim moim sponsorom, Głównemu Partnerowi Grupie Azoty za ogromną pomoc. Serdecznie wszystkim dziękuję, ale jeśli chodzi o SEC to musimy poczekać na nowy sezon.
– Teraz czeka Was wyjazd do Gniezna na dość specyficzny tor. Jakie Ty masz doświadczenia jeśli chodzi o jazdę na tamtym torze?
– Do tego czasu czeka mnie jeszcze kilka zawodów. W środę prawdopodobnie Szwecja, potem w sobotę eliminacje do Grand Prix w Lonigo, następnie znów Szwecja i dopiero mecz w Gnieźnie. Jeździłem tam dwa razy, jeszcze w barwach Polonii, ale to były sparingi. Specyficzny tor, ale jak się spasujemy to powalczymy.
– To może skoro uciekł Ci cykl SEC, to powetujesz sobie to we wspomnianych eliminacjach do Grand Prix i awansujesz do tego cyklu na następy sezon? Trzeba mierzyć wysoko…
– Oczywiście, wszystko jest możliwe. Podejdę do tych zawodów solidnie. Teraz szukam dużo jazdy i każdy start jest istotny.
Rozmawiał: Przemysław Frączek
Przeczytaj także
